Ben de Lütfi Hocamýn yazdýðý gibi bir gezi yazýsý yazmayý düþündüm.Rizeye gidiþ yolu:
Ben ve kardeþim çok heyecanlýydýk.Çünkü ilk defa kendi arabamýzla gidiyor idik.Bizim heyecanlý olduðumuz kadar annem ve babam da heyecanlýydý.Bilirsiniz anneler hep bi yere gidecekleri zaman onlarý bir heyecan sarar.Ýþte annemi de böyle bir heyecan sarmýþtý.Sonun da yola çýkmýþtýk.Babam iki þöför olsun diye yanýna tanýdýðýmýz fýrýncý Ali Abi yi almýþtý.Fakat o bizimle Ank araya kadar gelecekti.Yola çýkmýþtýk.Babam bize sýk sýk nasihatlerde bulunuyordu.Ama biz babamý dinlemiyoduk.Çünkü bizim aklýmýz o muhteþem güzelliði ile insaný kendine hasret býrakan Rizedeydi.Afyon da idik.Ben kendi aklým da Ege ile Karadenizi karþýlaþtýrýyodum.Ve tabi . ki de Karadeniz diyordum.Afyon da bir mola verdik.Sonra tekrar yola çýktýk.Afyon da mola verdikten sonra tekrar yola çýkmýþtýk.Ben bir yandan Rize min o yemyeþil yaylarýný hayal ediyor bir yandan da bu yol nasýl bitecek babaya diyordum.Çünkü bizim aile de Rize özlemi herþeyden daha bambaþka olur.Annem Muðla/Milaslýdýr.Babam ise Rizeli.Bazý kiþiler siz nerelisiniz oðlum dediklerinde ben ve kardeþim Doðukan,nerden olucaz amca Türkiyenin en güzel yeri olan Rizeliyiz tabiki diyoruz.Bizim ailede ben ve kardeþime asla Milaslýyýz dedittireme zsiniz.Çünkü biz has ve has Rizeliyiz.Arabada da iþte hep Rize yi düþüne düþüne yol almaya baþladýk.Bana göre yol hiç bitmiyecekmiþ gibi geliyodu.Ankaradaydýk.Saat gecenin yarýsýydý.Annem ve kardeþim uyumuþlardý.Birtek babamla ben kalmýþtýk.Bi ara babama þöyle dedim:Yahu baba bu Ankara halký nasýl yaþýyoya burda.Babam da bana þöle dedi:oðlum insanlar buraya artýk alýþmýþlar,ama bi kerre Rize ye gitsinler bak bir daha Ankaraya gelmek isteyecekler mi?Ben de babamýn dediklerini onaylamýþtým.Sonra yattým,uyandýðýmda saat sabah vakitleri idi.Kýrýkkale^de idik.Orda babamýn birlikte görev yapmýþ olduðu ve bir sene önce ölmüþ can dostunun ailesi ve mezarý vardý.Babam için oraya uðramadan geçmek olmazdý....