Meþe bir gün saza demiþ :
" Doðrusu Tanrý size gadirlik etmiþ.
Minnacýk bir serçe konsa üstünüze beliniz bükülüverir.
Sularý ürperten seher yeli baþ eðdirir size..
Bir de benim þu dað gibi gövdeme bak !
Güneþ bile zor giriyor içime , fýrtýna dallarýma oyuncak..
Her esen yel sana bora , bana kasýrgalar meltem..
Bari gelip gölgemde yaþasan da üzerine kanat gersem.
Ama sizin soyunuz nedense gider sulu rüzgarlý yerlerde biter..
Acýyorum sizlere , doða haksýzlýk etmiþ sazlara.."
" Ýyi yüreklisin " demiþ saz meþeye.
Eksik olma ama bizim için üzülme.
Benden çok sen kork rüzgardan.
Ben eðilirim kýrýlmam..
Doðru bugüne kadar dayanmýþsýn , dimdik durmuþ , boyun eðmemiþsin..
Ama sertin serti var , bakarsan bir gün sen de rastlarsýn.
Demeye kalmamýþ rüzgar patlamýþ , öyle bir karayel ki ..
O güne dek kimse rastlamamýþ böylesine.
Rüzgarlarýn anasý kuzey , en azgýn oðlunu salmýþ dünyaya..
Saz eðilmiþ , meþe dayanmýþ, karayel arttýkça artmýþ.
Sonunda birdenbire . gelmiþ meþenin hakkýndan..
Göklere deðen baþýný sermiþ yere , köklerini çýkarmýþ yedi kat yerden..