Bir tavþan, yuvasýnda oturmuþ, kara kara düþünüyormuþ.Zaten zavallýnýn içini kemiren korkudan hiç yüzü gülmezmiþ.Düþüncesi bile korku üzerineymiþ.Þöyle diyormuþ kendi kendine : " Korkak yaratýlmýþ olmak ne büyük mutsuzluk.Bir lokma yemek bile boðazýmdan rahat geçmiyor.Her an korku içinde yaþýyorum.Korkudan gözlerim açýk uyuyorum.Bu da yaþamak mý sanki?

Tavþan böyle keder içinde kendi kendine düþünürken bir hýþýrtý duymuþ.Kendini hýzlýca atmýþ dýþarý.Koþtuðu gibi göl kýyýsýna gelmiþ.Bu sefer kurbaðalarýn ödü kopmuþ.Cup cup suya atlamaya baþlamýþlar.Bunu gören tavþan :

" Ya, demek korkak olan yanlýz ben deðilmiþim.Benden korkanlar da varmýþ.Hem bir tane bile deðil bir sürü kurbaða.Ben neymiþim de haberim yokmuþ.Kimbilir bu güne kadar ne korkular salmýþým . ortalýða ."

Gerçek budur.Dünyada hiç bir korkak yoktur ki, kendinden korkaðý bulunmasýn.